Edukacja uczniów z głębszym upośledzeniem umysłowym

Nauczanie i wychowanie uczniów z głębszymi zaburzeniami rozwoju organizowane jest w różny sposób, w zależności od stwierdzonego u dziecka stopnia niepełnosprawności intelektualnej.

I tak funkcjonują w naszej placówce:

• zespoły rewalidacyjno-wychowawcze (2-4 dzieci w grupie), które skupiają dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim
• zespoły edukacyjno-terapeutyczne (6-8 dzieci w grupie), potocznie nazywane "klasami życia"- przeznaczone dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym; nauczanie w tych zespołach odbywa się na poziomie szkoły podstawowej, gimnazjum oraz szkoły ponadgimnazjalnej (Szkoła Przysposabiająca do Pracy)
• klasy dla dzieci autystycznych
• nauczanie indywidualne - prowadzone jest najczęściej w domu uczniów, którzy z różnych przyczyn nie mogą uczestniczyć w zajęciach w szkole

Edukacja i wychowanie uczniów z głębszą niepełnosprawnością intelektualną mają charakter całościowy. Uczniowie "klas życia" nabywają przede wszystkim umiejętności z zakresu samoobsługi, komunikacji, umiejętności współżycia w grupie i nawiązywania kontaktów społecznych oraz umiejętność radzenia sobie w różnych sytuacjach życia codziennego. Nauczyciele opierają swą pracę o indywidualne programy edukacyjno-terapeutyczne, opracowywane dla każdego dziecka osobno. Wymagania stawiane uczniom są więc dostosowywane do indywidualnych możliwości i potrzeb każdego dziecka.


W zespołach edukacyjno-terapeutycznych nauka prowadzona jest w ramach następujących przedmiotów: funkcjonowanie w środowisku, plastyka, muzyka z rytmiką, technika, wychowanie fizyczne.
Nauczyciele wykorzystują też w swoich zajęciach różnorodne metody pracy z dziećmi upośledzonymi umysłowo, wśród których należy wymienić:

• metodę Christophera Knilla, służącą nawiązywaniu kontaktu z dzieckiem i rozwijaniu u niego świadomości ciała,
• metodę Weroniki Sherborne,stosowaną z powodzeniem w pracy z młodszymi dziećmi również służącą rozwijaniu świadomości własnego ciała i jego położenia w przestrzeni,
• metodę dobrego startu, polegającą na jednoczesnym rozwijaniu u dziecka sprawności ruchowych, językowych, wzrokowych, słuchowych i dotykowych,
• metodę stymulacji polisensorycznej, polegającą na umożliwieniu dziecku poznawania świata wszystkimi zmysłami i poprzez to tworzenie i utrwalanie pojęć,
• metody komunikacji alternatywnej, stosowane w odniesieniu do dzieci, które nie potrafią posługiwać się mową.

Dzieci korzystają też z:

• terapii mowy prowadzonej przez logopedę
• dla niektórych uczniów, szczególnie tych ze sprzężoną niepełnosprawnością, organizowane są też zajęcia z zakresu rewalidacji indywidualnej(w niewielkich grupach, bądź indywidualnie)